Naar het vorige ooggetuigenverhaal

Terug naar de intro van het dagboekklooster

Herinneringen van een Duitse SS-officier en een Britse militair, aan het begin van "Operation Vertitable".

Deze Slag was een speciale gebeurtenis voor mij, omdat ik leefde in een van de dorpen waarom hard gevochten werd. Zelfs vandaag de dag kun je nog stille getuigen vinden van de gevechten uit die tijd.

De propaganda van de Geallieerden van 1945 was ervoor bedoeld, om de Duitsers te laten geloven, dat hun moraal uiterst laag gezonken was en dat ze niet lang meer zouden wachten om zich over te geven. Dit was echter voor wat betreft het gebied rond het Reichswald helemaal niet het geval !!!!!

De meeste Duitse eenheden waren Para(chute) Regimenten, maar er waren ook veel onervaren rekruten. Ze waren vers aangekomen, fanatiek en bereid voor actie.

De Duitse commandant van het Eerste Para(chute) Leger, generaal Schlemm was een veteraan van het Russische front. Schlemm’s eerste actie was het laten overstromen van de Maas en de Rijn, zodat de Geallieerden maar gebruik konden maken van een front van pakweg acht kilometer (6 mijl).

De Britse troepen moesten niet alleen zich vechtend een weg banen door het bos (Reichswald), maar ook twee versterkte defensie linies en verschillende versterkte steden (o.a. Kleef en Goch) zorgden voor extra problemen, om uit kunnen breken naar open gebied.

Bovendien was het weer slecht gedurende de hele campagne, met veel regen en modder.

De modder ontstond onder andere ook door de vele troepenbewegingen van tanks en ander groot rollend vervoer.

De Britten hadden ongeveer 500 tanks met nog 500 in reserve. De Duitsers hadden alleen maar 50 tanks (Panzer) en 36 aanvalskanonnen, maar omdat de Britten hun tanks niet konden ontplooien zonder eerst het Reichswald gezuiverd te hebben, waren ze op dat moment nog niet echt een probleem. De verdedigers, de Duitsers dus, hadden een grote voorraad aan Panzerfausten, die bewezen dodelijk te zijn op de bospaden en de de bredere wegen in het bos waar de tanks overheen reden. De Britse commandanten geloofden echter nog steeds erin, dat de campagne een "walk-over", een makkelijk te nemen horde was.

Gedurende de nacht voor de aanval (de 6de Februari 1945), bombardeerde de Royal Airforce Kleef en verdere plaatsen in die regio. Maar door het slechte weer en het feit dat de Luftwaffe ook aanvallen deed, werden niet alle doelen die gepland waren, ook verwoest.

De Britse troepen drongen in het Reichswald, en bleken al spoedig niet meer in contact te kunnen treden met hun Hoofdkwartier. De (toenmalige) radioapparatuur bleek niet of niet goed meer te werken, hoe verder ze het Reichswald binnentrokken. (Noot: Dit gegeven is geen uitzondering, het bleek in die tijd ook al problemen te geven met verschillende frequentie-bereiken die verschillende eenheden hadden. Zo werkte de frequentie met Amerikanen en Engelsen niet, omdat verschillende kristallen werden gebruikt bij de Slag om Arnhem).

De Duitsers verlieten zich niet zozeer op radio’s (draadloze zendapparatuur). Ze hadden voor de Slag om het Reichswald al ruimschoots de tijd gehad, om ondergronds telefoonkabels te leggen, om op die manier te kunnen communiceren.

Ik ging bij een kleine eenheid waarbij door de NCO’s (=Non Commissioned Officer) beslist werd welke actie gevoerd zou gaan worden. Artillerie van beide kanten bleek op gegeven moment hun eigen mensen te beschieten, gloeiende metaalsplinters en houtsplinters regende over de hoofden van iedereen.

"Wie is die soldaat tegenover mij aan het front ?" Zou hij er een van ons zijn ? "Wanneer heb ik het laatst gegeten, zou het nu nooit ophouden met regenen ?" .

Zeer vele soldaten aan beide zijden werden een klein beetje gek in het begrensde gebied van het Reichswald, vooral door het onophoudelijke schieten.

Op de 9de Februari 1945 kwamen de Britten terecht in een Duitse tegenaanval. Maar doormiddel van het gebruik van de bajonet kwamen de Schotten toch vooruit. Verschillende keren was het alleen mogelijk door te breken om Duitse para’s door middel van vlammenwerpers aan te vallen. Op de vierde dag hadden de Britten de tweede defensielijn, halverwege het Reichswald bereikt.

De Welsh Division had ondertussen zijn grootste tegenslag van de gehele oorlog gehad. Een derde van de Divisie was uitgeschakeld. De 43ste Wessex Division, welke bestond uit verschillende West Country Regiments, waarvan de Duke of Cornwall Light Infantry er ene was, had al 10.000 doden en gewonden te betreuren. Gedurende die tijd kwamen er Duitse tegenaanvallen van een reserve eenheid met zogenaamde Tiger-tanks. De Canadesen hadden Kleef ingenomen, maar de 53ste Welsh Division kwam oog in oog te staan met de Duitse 15de Panzer Grenadier Division.

Door de modder en de drassige omgeving, konden de Churchill tanks niet de wegen verlaten en waren zodoende gemakkelijke prooien voor de Duitse PAK kanonnen, en de Britse infanterie leed eronder dat ze geen tankondersteuning kregen. De Duitsers begonnen met een tegenaanval om Gennep terug te veroveren, maar er kwam niets van terecht, want de Duitse para’s konden niet op tegen de ongelooflijk vele krachtigere Geallieerde kanonnen. Toch bleven de Duitsers met volle kracht tegenstribbelen.

In bijvoorbeeld Asperberg bij Goch, schoten een achttal jonge Duitse paracommandos met MG42 machinegeweren vanuit de heup op Britse soldaten. Allen, ook de Duitsers, sneuvelden.

Op de 18de Februari 1945 hadden de Britse troepen na twaalf dagen vechten, Pfalzdorf bereikt. Het originele militaire plan had gerekend op een dag. Maar uiteindelijk hadden ze dus toch een open overzichtelijk gebied bereikt.

Er was echter nog steeds een kleiner bos wat voor hun lag, maar voorlopig waren ze uit het donkere en moraal verslindende Reichswald.

De volgende noten die ze moesten kraken waren de steden Goch en Weeze.